Mijn droom kwam uit: een eigen paard!


11 Jaar geleden kwam mijn droom uit: een eigen paard! Een paard houden bleek lang niet altijd even simpel te zijn. Regelmatig werd ik van mijn roze wolk geblazen om weer een levensles cadeau te krijgen. Want paarden, die houden je een spiegel voor. Niet omdat het dierlijke psychologen zijn, maar omdat ze willen zorgen voor balans in de kudde (eenheid in de kudde zorgt voor veiligheid). Ze geven jou daarom aan hoe en waar je uit balans bent. En wij tweevoeters, wij zijn vaak helemaal niet zo in harmonie met ons werkelijke zelf als we denken. En zo kreeg ik een coach voor het leven 😉 .

In dit blog deel ik de 5 mooiste lessen die ik leerde van mijn paard.


De 5 mooiste lessen die ik leerde:


Geduld


Het gaat er niet om dat het nu direct gaat zoals jij het wilt. Het gaat erom dat je een kleine, soms nauwelijks merkbare, stap in de gewenste richting zet. Hoe sneller je iets voor elkaar wilt krijgen, hoe langer het duurt.

Snel resultaat willen brengt een hoop frustratie en teleurstelling met zich mee. Maar wanneer je je richt op de reis en puur op het doel en je de tijd neemt voor die reis, dan bereikt je zoveel meer in zoveel minder tijd en met zoveel meer plezier.


Nieuwe kansen


Soms mislukte het. Verloor ik toch mijn geduld. Maar zodra ik mijn geduld terug had, de rust in mezelf weer had gevonden en een positieve intentie voelde om het nu beter te doen, kreeg ik onmiddellijk een nieuwe kans en was alles vergeven. Niet morgen, volgende week of volgend jaar, maar direct zodra ik mijn gedrag aanpaste. Wat nu is, daar reageert een dier op. Niet op wat is geweest of wat mogelijk komt. Ze zijn altijd bereid je een nieuwe kans te geven.

Wij mensen blijven altijd met het verleden leven. Een nieuwe kans komt pas als je het goed gemaakt hebt. Maar hoe kun je ooit iets goed maken als je niet werkelijk een kans krijgt? ;-).

Een kans geven betekent alles loslaten. Vergeven. Vol liefde en openheid verder gaan zodat ruimte ontstaat voor de ander om het beter te doen.


Sorry…


Excuses sluiten hierop aan. Je kunt wel ‘sorry’ zeggen tegen een dier, maar het verstaat je niet. Je zult ‘sorry’ moeten laten zien in je houding. Spijt tonen, de intentie hebben en voelen om het nu beter te doen. Dat wordt onmiddellijk begrepen. Een dier leest je gedrag en voelt je uitstraling. Dat wat je wilt zeggen, moet je voelen in je lichaam (als een emotie). Dan spreek je een taal die je paard kan verstaan.

Ik realiseerde me dat we in onze taal vaak wel sorry zeggen, maar ons gedrag niet aanpassen. Het aanbieden van excuses lijkt soms de vervanger te zijn geworden van het goedmaken. Met het aanbieden van excuses lijkt ook de noodzaak weg te vallen om gedrag aan te passen en zo herhaling in de toekomst te voorkomen. Als je iets enkel oplost met woorden, val je al snel terug in oude patronen. Bij een paard werkt dat niet. Wil je een ander resultaat, zul je zelf anders moeten handelen. Het is best ingewikkeld om ‘sorry’ te leven in plaats van het te zeggen. Hoewel ik echt nog wel eens onderuit ga in dat proces, voelt het zo goed als het lukt. Iedere keer dat je anders handelt, ontwikkel je nieuwe gedragspatronen. En zo ontpop je jezelf tot een steeds mooiere vlinder.


Vertrouwen


“Geloof me nou, dit ís niet eng” … het gaat je werkelijk nergens brengen. Laat maar zien dat het veilig is. Een paard volgt de leider, maar pas zodra hij ervan overtuigd is dat je hem naar veiligheid leidt. Het proces om betrouwbaar te worden gevonden, laat zien hoe kostbaar vertrouwen is. Het laat zien hoe fragiel de vertrouwensbasis in het begin kan zijn, maar het laat ook zien hoe diep en rotsvast het kan worden.


Verbinding


Een communicatie waarbij geen woorden meer nodig zijn. Een samenwerking die is gebaseerd op intuïtie en gevoel. Ik denk, hij doet. Ik voel, hij reageert. Ik geef, hij geeft. Samenzijn in vertrouwen.



Er voor elkaar zijn


Jij stond op nummer 1. Ik heb je gegeven wat ik kon. Altijd vanuit de intentie dat ik je het beste leven wilde geven wat ik je maar kon geven. En dat betekent ook dat ik je naar de hemel heb laten gaan toen het niet meer ging. Je losgelaten.

Ik hou zoveel van je. Rust in vrede.



Een band opbouwen met een paard is een groei- en leerproces wat nooit stopt. Je bent er nooit, het blijft altijd in ontwikkeling. Steeds een stap verder. Een ministap. Dat geldt ook voor het implementeren van de levenslessen die je leert. Elke keer een stap verder, jezelf ontwikkelen tot een steeds mooier mens.

Ode aan het paard!

levenslessen van het paard - ode aan Jazz - paardencoaching

Leave a Reply

Your email address will not be published.